NewΝέα - Ανακοινώσεις

Το Ίδρυμα Βασιλείου Τσίγκου για την 6η Μαρτίου, Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού

Εκτιμώμενος χρόνος ανάγνωσης: 1'
Συντάχθηκε από: Απόστολος Μπόκας | 06 03 2024

Έχουν αυξηθεί τα φαινόμενα σχολικής βίας και εκφοβισμού τα τελευταία χρόνια ή απλώς έρχονται περισσότερα στη δημοσιότητα;

Είναι τα περιστατικά πιο βίαια και πιο ακραία δημιουργώντας μεγαλύτερο θόρυβο ή όχι;

Το Ίδρυμα Βασιλείου Τσίγκου θεωρεί ότι η ανάπτυξη βίαιων και εκφοβιστικών συμπεριφορών στο σχολικό περιβάλλον, ανεξαρτήτως αιτίας, αποτελεί την κύρια αιτία παρεμπόδισης της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας των ατόμων, παρεμποδίζει την εκπαίδευση και αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων τόσο του θύματος όσο και του θύτη.

Οι αιτίες ανάπτυξης βίαιων συμπεριφορών στο σχολείο, εκτός σχολείου ή στο διαδίκτυο από ανήλικους, εντοπίζονται στην ίδια την οργάνωση και λειτουργία της κοινωνίας και δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά δυσλειτουργικών οικογενειών ή έμφυτων χαρακτηριστικών των παιδιών.

Η συχνότερη εμφάνιση αυτών των φαινομένων σε παιδιά (θύτες και θύματα) που προέρχονται από κατώτερες οικονομικά τάξεις αποτελεί απλώς ένδειξη σύνδεσης με το οικονομικό καθεστώς. Η όλο και συχνότερη όμως ανάπτυξη τέτοιων συμπεριφορών και σε ανώτερα οικονομικά στρώματα και σε αρκετές περιπτώσεις σε ακόμα πιο ακραία μορφή, καταδεικνύει ότι το πρόβλημα είναι ευρύτερο.

Η πραγματική αιτία ανάπτυξης βίαιων συμπεριφορών που φτάνουν ή και ξεπερνούν τα όρια της κακοποίησης (σωματικής και ψυχολογικής) εντοπίζονται στο σύνολο της κοινωνίας, στους εργασιακούς χώρους, στην οικονομική βία που ασκείται σε όλο και περισσότερους, στη όλο και πιο γρήγορη διάψευση ονείρων και προοπτικών στη ζωή.

Όλο και περισσότεροι γονείς, ιδίως στις μεγάλες πόλεις αλλά σταδιακά και στην επαρχία, διαπιστώνουν ότι ο χρόνος δεν επαρκεί, αναγκάζονται να κάνουν «εκπτώσεις» στην εργασία ή στην προσωπική ζωή (συνήθως στην προσωπική ζωή), δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στα βάρη της καθημερινότητας, πόσο μάλλον να ευχαριστηθούν τα επιτεύγματά τους και την οικογένειά τους. Η κούραση, κυρίως όμως η αίσθηση ματαιότητας που επικρατεί όλο και περισσότερο, είναι μια μορφή ακραίας βίας που δεν καταγράφεται στατιστικά, καταγράφεται όμως στη συνείδηση των παιδιών ανεξίτηλα και εκφράζεται δυστυχώς με βία.

Η κοινωνία της ατομικής επικράτησης έναντι όλων, της ατομικής επιβίωσης, των ατομικών συμφερόντων και της ατομικής πορείας, είναι μια κοινωνία βίας, μια κοινωνία απάνθρωπη, μια κοινωνία απαίδευτων που ως μόνη διέξοδο έχουν τη βία. Αυτό που μας τρομάζει στη βία των ανηλίκων τελικά είναι η σκληρή και χωρίς «εξωραϊσμούς και ευγένειες» πραγματική βία της κοινωνίας.

Χρέος μας είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η ανθρώπινη κοινωνία διαμορφώθηκε ιστορικά ώστε μέσα από τη συνεργασία και την αλληλεγγύη, όλα τα μέλη της να αισθάνονται ασφάλεια, να προοδεύουν από κοινού και να ζουν καλύτερα ως σύνολο. Οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν δημιουργήθηκαν προκειμένου να επικρατεί ο ισχυρότερος του πλέον αδύναμου. Εφόσον το συνειδητοποιήσουμε αυτό τότε θα είναι πιο εύκολο να αλλάξουμε κατεύθυνση, ατομικές και συλλογικές συμπεριφορές και μέσα από το υπόδειγμα που θα δίνουμε στα παιδιά μας είναι βέβαιο ότι θα εξαλείψουμε και τη βία και τον εκφοβισμό μεταξύ ανηλίκων, εντός και εκτός σχολικού περιβάλλοντος.