Στις 16 Ιουλίου 2025, στον Ασπρόπυργο, τόπο γέννησης του Βασιλείου «Μπουράτση» Τσίγκου, θα πραγματοποιηθεί η διεθνής εικαστική έκθεση «Καλλιεργώντας στα Μεταβιομηχανικά Τοπία» – μια πρωτοβουλία που συνδέεται άμεσα με τις αξίες και το όραμα που υπηρετούμε ως Ίδρυμα.
Αυτή η πρωτοβουλία ενσαρκώνει τις θεμελιώδεις αξίες του Ιδρύματός μας για την εκπαίδευση, την έρευνα και τη συνεργασία. Οι 21 διεθνείς καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση ακολουθούν τα ίχνη μιας παράδοσης που το ίδρυμα είχε οραματιστεί: την αυθεντική συνεργασία μεταξύ κοινοτήτων, τη μάθηση μέσα από την άμεση επαφή με τη γη και την καλλιέργεια, και την προώθηση μιας οικονομίας που βασίζεται στην αλληλεγγύη.
Η έκθεση αποτελεί αποκορύφωμα του διεθνούς θερινού σχολείου «Εξορυκτικές Πραγματικότητες και Οικολογικές Αντηχήσεις», που διοργανώνουν τα Πανεπιστήμια Τεχνών του Λονδίνου και της Ζυρίχης, με τη συμμετοχή φοιτητών από πανεπιστήμια της Ασίας και της Ευρώπης. Την εκδήλωση διοργανώνει και επιμελείται η Αιμιλία Μπουρίτη | Καλλιτεχνική Πλατφόρμα Συν+Εργασία σε συνεργασία με το Critical Ecologies Shared Campus και τον [sic] Χώρο για Διεθνή Συνεργασία. Η βιωματική εμπειρία των καλλιτεχνών με τους γεωργούς και καλλιεργητές του Ασπροπύργου, όπως οι κύριοι Δημήτρης Χατζής, Αντιγόνη Λιόση και Θανάσης Σερέπας, αντικατοπτρίζει τις συνεργατικές μεθοδολογίες που πρεσβεύουμε. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η διδασκαλία των παραδοσιακών αρβανίτικων τραγουδιών, που διατηρεί ζωντανή την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής και συνδέει τις γενιές.
Το μεταβιομηχανικό τοπίο του Θριάσιου Πεδίου, που αποτελεί το επίκεντρο της έκθεσης, αντιπροσωπεύει τις προκλήσεις της βιώσιμης ανάπτυξης που αντιμετωπίζει η σύγχρονη Ελλάδα. Η καλλιτεχνική προσέγγιση αυτών των ζητημάτων, μέσα από τη διεθνή συνεργασία και την ανταλλαγή γνώσεων με τις τοπικές κοινότητες, προσφέρει νέες οπτικές για την αντιμετώπιση των οικολογικών και κοινωνικών προκλήσεων.
Το Ίδρυμα Βασιλείου Τσίγκου αναγνωρίζει σε αυτή την πρωτοβουλία τη συνέχεια των συνεργατικών αρχών που πρεσβεύουμε. Η έκθεση αποδεικνύει ότι η τέχνη, όταν βασίζεται στη γνήσια συνεργασία και την κοινοτική συμμετοχή, μπορεί να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο εκπαίδευσης και κοινωνικής αλλαγής, προς όφελος όλου του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων.